1-12-2015 | Superwoman

groei

1-12-2015 | Superwoman

Geplaatst op 01-12-2015  -  Categorie: Blog: Femke Lakerveld

femke-lakerveld-225aHet fenomeen sport heeft in mijn leven nooit een grote rol van betekenis gespeeld. En dat is een understatement als ik héél eerlijk ben. Op school kwam ik weliswaar mee met gym, maar vooral doordat ik mijn gebrek aan atletische prestaties compenseerde met een 'sportieve houding'. In mijn geval gematerialiseerd in een kek sportbroekje, een grote mij-krijg-je-er-niet-onderlach op mijn gezicht en het vermogen om uitbundig te juichen voor de sportieve prestaties van klasgenoten. Op cruciale momenten, bijvoorbeeld tijdens het samenstellen van teams voor boerentikkertje of softbal, werd ik uit compassie gekozen door sportievere vriendinnen, zodat ik nipt aan een laatste-in-de-rijtrauma ben ontsnapt. Net toen het er echt om ging spannen en mijn sportieve (wan)prestaties gingen tellen, werd gym een keuzevak en maakte het in recordtijd plaats voor muziek en tekenen.

In mijn jonge jaren heb ik op een blauwe maandag nog tennislessen genomen. De aandacht van de tennisleraar ging al vrij snel uit naar de enige leerling in de groep mét talent. De rest van ons stumpers vulden de tijd met het eindeloos oefenen van backhands en het slaan van slappe balletjes in een bij gebrek aan begeleiding zelfverzonnen dubbelspel. Afgemeten aan het aantal ballen die ik in het net, buiten de lijn of gewoon helemaal misgeslagen heb, had ik voldoende ervaring om een loopbaan als ballenjongen of -meisje te beginnen. Maar daar bleek je hard voor te moeten rennen, dus dat fiasco heb ik mezelf op voorhand maar bespaard.

In mijn volwassen leven heb ik een paar halfslachtige pogingen ondernomen om mijn sportieve carrière nieuw leven in te blazen. Vaak in de vorm van een abonnement op een sportschool. Uit die tijd herinner ik me vooral de sauna bij de sportschool en mijn maandelijkse verbazing als er weer 50 euro van mijn rekening werd afgeschreven voor een of ander ambitieus all-in arrangement. Slechts op enkele momenten vond ik de drive om mezelf in opperste conditie te brengen, meestal zo in de periode voorafgaand aan een grote rol in een film, in de wetenschap dat mijn lijf zou worden bekeken door flinke hoeveelheden televisiekijkers en filmliefhebbers. IJdelheid als drijfveer voor bewegen is best wel triest.

Uit oogpunt van een geslaagde column zou het leuk zijn als ik nu zou vertellen dat het allemaal toch goed is gekomen. Dat de whiplash voor 'een sportief keerpunt in mijn leven' heeft gezorgd en dat ik fitter ben dan ooit. Helaas is de realiteit weerbarstig. Niettemin wil ik een paar hoopvolle lichtpunten met u delen.

Vanaf het moment dat ik van de revalidatiearts mocht gaan trainen, heb ik meer grip op mijn klachten gekregen. Daar waar ik in het begin vreesde dat bepaalde bewegingen 'slecht' of 'onmogelijk' waren, heb ik geleerd dat ik mijn nek of hoofd niet zo snel nogmaals forceer. Ik heb mijn rug en schouders versterkt en heb meer spierkracht om mijn zware hoofd te dragen. (Iedereen heeft trouwens een zwaar hoofd, voor het geval u mij nu met een buitenproportioneel groot hoofd visualiseert.) Bovendien leidt het bewegen de aandacht af van de pijn en heeft het een ontspannend en pijn remmend effect. Want: 'na inspanning, komt ... '. Juist ja.

Tegenwoordig ben ik dus drie maal per week in een sportschool te vinden en reken ik apparaten met obscure namen als 'dual adjustable pulley' en 'kinesis personal cross' tot mijn vrienden. Als ik een paar dagen de stad uit ben, dan neem ik mijn hardloopschoenen mee en ren ik een rondje om de hei. Van een lullige min-whiplash-tien heb ik me al sportend opgewerkt tot een niveau waarop ik weer bijna normaal beweeg, niet bij elke draai meer duizelig word en letterlijk steviger in mijn schoenen sta.

Dus de kleerkast in de sportschool die zonder met z'n ogen te knipperen 80 kilo de lucht in tilt, knik ik vriendelijk toe en de jonge meiden die me in dubbel tempo joggend tegemoet rennen, geef ik mijn gulste lach. Ik ben al lang niet meer alleen die whiplashpatiënt, denk ik dan, maar ook gewoon één van jullie. Qua tempo, kilo's en aantallen stelt het misschien nog weinig voor, maar van binnen waan ik me superwoman.


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties