Anders zien

groei

Anders zien

Geplaatst op 26-11-2015  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

verenaDat er iets 'anders dan anders' was met betrekking tot mijn zicht, was al gelijk duidelijk na de aanrijding. Ik kon het niet onder woorden brengen op dat moment, maar mijn beeld was zwart-wit, behalve de felle kleuren van de ambulance. De dagen erna bleek ik veel moeite te hebben met licht, kleur en vormen. Ik droeg zelfs mijn zonnebril in huis omdat het licht te fel was. Ook heb ik alle gekleurde accessoires weggehaald omdat ze me onrust gaven.

Daarna bleek al gauw dat ik last had van bewegend beeld. Het leek wel of de horizon niet stabiel was; dat ie meebewoog met elke beweging die ik maakte. Dat maakte het inschatten van de plek waar voorwerpen stonden en van diepte vrij lastig. In huis bijvoorbeeld botste ik tegen de meubels en de deurpost. Ik plaatste een kop koffie verkeerd onder de koffiestraal en greep mis als ik hem wilde pakken ... Goed begin van de dag! Not!

Binnenshuis was het al vervelend, maar buitenshuis was het vreselijk! Alles om me heen bewoog en ik had geen controle over wat er op straat of in de openbare ruimte gebeurde, zoals bijvoorbeeld over de andere weggebruikers of de mensen die hun winkelwagentjes duwen in de supermarkt, et cetera. Om met hen ook rekening te moeten houden maakte de kleinste, dagelijkse taken heel ingewikkeld. Tv-kijken was destijds ook vervelend ... het leek alsof mijn ogen het veranderende beeld niet konden bijhouden. Zo ook bij scrollen en inzoomen op de computer. Het lezen van de krant of een boek was lange tijd geen optie: het was of de letters dansten en ik vond zo'n geschreven blad 'heel druk' met al die letters. Eigenlijk had ik nu opeens problemen met een heleboel kleine taken, wat het moeilijk maakten om de dag door te komen. Daarnaast voelden mijn ogen vaak pijnlijk aan. Vooral de oogbollen en de spieren erachter. De oplossing hiervoor was om de ogen te ontspannen door ze dicht te houden. Maar hoe doe je dat op het werk? Of in een gesprek met een ander? Of tijdens het boodschappen doen? Het fietsen of het autorijden?

Ik heb geleerd dat de problemen met de ogen te allen tijde aanwezig zijn. Je kunt ze niet uitschakelen of vermijden: zodra de ogen opengaan in de ochtend, worden er zó veel prikkels via de ogen waargenomen ... daar kon ik niet tegenop rusten. Hierdoor nam ik dagelijks een moment om bij te tanken, halverwege de dag. Hetzij via meditatie, hetzij via rusten, hetzij via yoga en lang in de lijkhouding liggen. De ogen ontspanden dan en daarna kon ik er weer tegenaan tot aan de avond. 

De neuroloog vertelde mij dat deze klachten te maken hadden met beschadigde filters, waarbij hij benadrukte dat hij niet kon snijden of plakken en dus was ik aan het verkeerde adres. Via hem ben ik wel bij sensorische integratie therapie terechtgekomen. Daar heb ik weer mijn verhaal verteld en kreeg ik oefeningen mee. Soms kun je namelijk door middel van gedoseerd blootstellen aan de klacht werken, aan het draagvlak ervan. De oefeningen betroffen het volgen van een bewegend voorwerp, dat ik zelf van links naar rechts moest bewegen of van hoog naar laag. Ik geloof dat deze oefeningen bijgedragen hebben aan het beter leren verdragen van deze bewegingen, hoe misselijkmakend zij voor mij ook waren in het begin. Hierdoor ging het beter met tv-kijken en weer achter de computer zitten. Ook wel met fietsen en afstand inschatten. Al ging het langzaamaan beter, echt wég waren de klachten niet. Als ik mijn ogen te lang openhield, door bijvoorbeeld mijn rustmoment over te slaan, dan kreeg ik er last van en hoofdpijn van het focussen. Ook bleven de spieren achter de ogen aangespannen aanvoelen en was de fijnste stand 'ogen dicht'.

Sinds een halfjaar heb ik een bril. De samenwerking tussen mijn beide ogen bleek niet goed te functioneren en na veel testen kreeg ik deze aangepaste bril. Na een halfjaar kan ik zeggen dat het een verademing is! Ik heb veel minder last van aangespannen spieren achter de oogbollen. Ook minder hoofdpijn, precies boven de wenkbrauwen door te veel fronsen en focussen om het beeld vast te houden. Lezen gaat stukken beter en de letters dansen niet meer. Het autorijden is ook een stukje makkelijker geworden daardoor. Kortom, ik ben ontzettend goed geholpen en ik zou nu niet meer zonder mijn bril willen!

 

 

  Verena Huitema


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties