Auditie

groei

Auditie

Geplaatst op 18-06-2015  -  Categorie: Blog: Femke Lakerveld

Ik heb al een jaar niet gewerkt. In mijn volwassen leven heb ik nog nooit een jaar niet gewerkt. Ik vind het helemaal niet leuk om al een jaar niet te werken. Werken is leuk, werken is fijn, werken is nuttig. Werken verschaft een doel, inspiratie, fijne collega's en last but not least: brood op de plank.

 

Ondanks mijn nek- en hoofdpijn en een ernstig gebrek aan energie vind ik dat ik het maar weer eens een keer moet proberen: auditie doen. Als ik wil zien hoe ver ik ben met mijn herstel, kan ik dat alleen afmeten aan een confrontatie met de échte wereld. 'Experimenteren', noemt mijn revalidatiearts dat. Ikzelf noem het: risico lopen om me compleet belachelijk te maken voor de neus van een castingdirector en me vervolgens uit de (acteurs)markt te prijzen. Tenslotte ben ik nog niet hersteld en als er één ding noodzakelijk is bij acteren, is het wel volledige controle over het lijf, het hoofd, en vooral de samenwerking daartussen.

Laat ik dat nou nét niet hebben.

 

For the record, het is niet de arts die mijn experimenteerlust aanwakkert; wat haar betreft bevind ik me in de mentale en fysieke rustfase van mijn revalidatietraject en heb ik eerst nog het een en ander af te bouwen voordat ik mag gaan opbouwen. Nee, het zijn de drieëntwintig audities waar ik sinds mijn ongeluk 'nee' tegen heb moeten zeggen. In combinatie met de bijbehorende uit-het-oog-uit-het-hartmentaliteit van de film- en televisiewereld, motiveren zij me om voor het eerst weer een uitnodiging voor een auditie aan te nemen. Auditie doen geldt in acteerland als de eerste stap naar werk en dus lijkt me dat dé geschikte confrontatie met de werkelijkheid.

 

Voor mijn 'eerste keer' sinds het ongeluk kies ik een auditie voor een klus waar niet zo veel druk op staat. Geen hoofdrol in een tv-serie of een samenwerking met een van mijn favoriete regisseurs. Nee, het betreft een eenmalige opdracht met niet al te groot publieksbereik. Ik zou moeder moeten spelen in een bedrijfsfilmpje en 'mijn' rol zou er in een halve dag op kunnen staan. Nou, moeder kan ik spelen en mocht ik de auditie verknallen, is mijn verlies én dat van het castingbureau te overzien, redeneer ik.

 

Er komen nogal wat competenties kijken bij het acteren die bij mij, laat ik het voorzichtig zeggen, momenteel wat wankel zijn: tekst leren (hallo geheugenstoornis), focus en aandacht bewaren (hallo concentratieprobleem), een goede samenwerking tussen het hoofd en het hart (hallo verwarde zintuigen), maar bovenal het vermogen om langdurig met veel prikkels tegelijk om te gaan. Acteren is, zo kun je wel stellen, een regelrechte whiplash-hel.

 

Normaliter duurt een dag op een film- of televisieset tien uur, exclusief de overuren waarvan iedereen van tevoren weet dat je die gaat maken. Daarnaast heb je te maken met felle lampen, een ongecontroleerd klimaat - te koud of te warm - en oncomfortabele locaties - of locaties die naarmate je er langer verblijft vanzelf oncomfortabel worden. De kleedster past je in een kostuum waarvan ze het niet zal appreciëren als al na een paar uur de kreuk erin zit. Even liggen tussendoor is er dus ook al niet bij. Hetzelfde geldt in feite voor de make-up. Nog afgezien van het feit dat je er zelf voor publiek ook liever appetijtelijk uitziet dan als een pandabeer - mascara overal behalve waar het hoort. Tel hier twintig tot dertig man crew bij op wier professie voorschrijft dat ze vakkundig om je heen bewegen, aan je frummelen en alles klaarmaken voor het volgende shot, en je hebt het plaatje compleet. In die context is het dus de bedoeling dat je als actrice niet alleen je vak verstaat maar daarnaast ook nog ontspannen en naturel oogt, meebeweegt met de ad-hocaanwijzingen van de regisseur en de energie van het scherm laat afspatten.

 

Gelukkig duurt een eerste auditie meestal maar een kwartier in plaats van een of meerdere dagen. Daar staat tegenover dat als je in dat kwartier niet in staat bent een topprestatie te leveren, je net zo goed thuis kunt blijven. Voor jou tien anderen, luidt het gezegde. In de filmwereld geldt het veelvoudige. Ziek zijn of je dag niet hebben is een absolute ‘no go’. Maar goed, dit allemaal in overweging genomen, verschijn ik moedig en vastberaden, c.q. overmoedig en naïef, om kwart voor elf 's ochtends op de auditielocatie.

 

Het tijdstip werkt in mijn voordeel. Sinds mijn whiplash is het eind van de ochtend mijn beste moment. Voldoende wakker en nog niet te moe. Ook de locatie zit mee want ik kan het fietsen; van de auto of het openbaar vervoer word ik nog steeds een beetje naar. De castingdirector, de regisseur en de producent heten me van harte welkom en ik hoef gelukkig niet lang te wachten voordat ik aan de beurt ben. Ik mag 'op' en merk dat sommige dingen gelukkig nog op de automatische piloot gaan, zoals het vangen van het licht en het pakken van een prettige camera-hoek. Vakkennis en ervaring gaat dus niet verloren met een whiplash, constateer ik. De eerste scene gaat me goed af. Ik hoef niet al te veel handelingen te verrichten die de stramheid in mijn bovenlijf zouden kunnen verraden; een geloofwaardige dialoog met de camera is het enige dat vandaag van me wordt verwacht.

 

'Speel dezelfde scene nog eens, maar dan met meer boosheid in het begin en intenser verdriet op het eind', gebiedt de regisseur. Het is duidelijk dat hij wil testen hoe breed mijn spectrum als actrice is. Ik voel dat het er allemaal zit, maar nu moet het er alleen nog wel even uitkomen. Ik speel de scene nogmaals en zowel de boze woorden als de tranen komen makkelijk. Er zitten bar weinig filters tussen mij en het personage. Gelukkig komen de emoties op het juiste moment en met de noodzakelijke controle. Mijn beheersing als actrice is net even groter dan de onbeheerste handicap van de whiplash. In het dagelijks leven vind ik het weliswaar knap lastig dat ik zo vatbaar ben voor prikkels uit mijn omgeving die vaak heftig en ongefilterd binnenkomen, maar voor even, hier in de castingruimte, is het winst. Na maanden werkloos stilzitten voelt het alsof ik vlieg!

 

Het castingteam toont zich professioneel en geeft zoals gebruikelijk weinig weg. Zie ik daar een blik van goedkeuring? Van waardering? Ach, het blijft gissen. De overwinning op mezelf is bovendien vele malen belangrijker; daar kan geen positief oordeel van derden tegenop, denk ik. Opgelucht en trots op mijn ieniemienie eerste stapje terug in acteerland, verlaat ik de ruimte. Als ik mijn jas aantrek, zie ik plotseling de castingdirector in de deuropening staan. 'Goede energie', zegt hij en hij knikt me toe. Het zijn maar twee woorden, maar nog licht aangedaan door mijn auditie raken ze me als een bliksemslag bij heldere hemel. Deze twee woorden betekenen op dit ene moment even álles. Mijn energie is sinds het ongeluk mijn grote makke; al bijna een jaar stoei ik dagelijks met een enorm gebrek hieraan. Juist daarover een compliment te krijgen voelt als de kers op de taart.

 

Als ik naar huis fiets, voel ik me nog zweven. Er is licht aan het eind van de tunnel, nee, er is een grote warme felle zon aan het eind van mijn whiplash-tunnel! Ik trap hard op mijn pedalen. Ik zal elke dag beter worden, juich ik in mezelf, en dan komt er een dag dat ik beter bén. Pas als ik thuiskom voel ik de pijn. De rest van de dag moet ik liggen, herstellen en slik ik me ongans aan pijnstillers. Maar het deert niet. Voor een hele dag staat niets mijn blijdschap in de weg: ik kán het nog en ik word beter! Hallo normaal leven!


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties