Beste bestuurder,

groei

Beste bestuurder,

Geplaatst op 18-12-2015  -  Categorie: Blog: Femke Lakerveld

Op het moment dat ik dit schrijf is het precies een jaar geleden dat u een oliedomme manoeuvre maakte. Op de snelweg bij knooppunt Hoevelaken. Een manoeuvre, zó onverstandig, dat zelfs mijn partner met al zijn rijervaring er niet tegenop kon anticiperen. Zo kon het gebeuren dat onze schade niet beperkt bleef tot een vloek hier en een verwensing daar over het rijgedrag op de openbare weg, maar dat u mij een nekverstuiking bezorgde.

Wat ben ik opgelucht dat mijn dochter en haar vriendinnetje, die op de achterbank zaten, ongeschonden uit de situatie zijn gekomen. Dat zult u vast ook zijn want kinderen zijn bij voorbaat schuldeloze derden. Ook mijn vriend heeft geen schrammetje en draagt 'slechts' het leed van datgene wat partners van zieke mensen nu eenmaal moeten dragen: een hoop gedoe en de verplichting om een heel sterke uithuilschouder te ontwikkelen. Maar, meneer de bestuurder, ikzelf ben er minder ongeschonden van afgekomen. Sinds de impact ken ik geen pijn- of zorgeloze dag.

Zo'n gebeurtenis zet zich vast in de tijd: als ware er een 'vóór-en-ná-het-ongeluk-markeringspaaltje’ geslagen. Zelfs voor iemand die niet bijzonder veel aan data en mijlpalen hecht, ontkom ik er vandaag niet aan om terug te kijken en de staat op te maken. Daags na het ongeluk vermoedde ik niet dat een krap jaar later mijn leven zo gedomineerd zou worden door de medische, administratieve, financiële, en ja, ook emotionele gevolgen. Met de kennis van nu zou ik onmiddellijk tekenen voor een heel jaar pijn als ik de garantie kreeg dat ik me na 365 dagen weer normaal zou voelen. Want het is de onzekerheid over het open einde van mijn klachten die me doorgaans het zwaarst valt. 

Maar terugkijkend vraag ik me nog iets af: denkt ú nog wel eens aan de consequenties van uw matige beoordelingsvermogen en risicovolle rijgedrag? En zo ja: hoe vaak dan eigenlijk? Elke dag? Elke keer dat u op de weg bent? Elke keer dat u zelf wordt geconfronteerd met een wegpiraat? Of zou u bij navraag mijn donkerbruine vermoeden bevestigen met een 'zelden tot nooit' en bent u het voorval eigenlijk al weer een beetje vergeten?

Weet u wat ik denk?

Ik denk dat u werkelijk geen idee heeft. Want wat voor u een onbenullig of onhandig moment was, laat zich maar moeilijk vertalen naar een levensbepalende wending voor een ander. En weet u, ik neem u uw onwetendheid niet eens kwalijk, want wat er sinds het ongeluk op mij afkomt, is ook behoorlijk lastig voor te stellen. Maar mocht u tóch geïnteresseerd zijn, dan wil ik u er best iets over vertellen.

Sinds het ongeluk heb ik non-stop hoofdpijn: ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed. Mijn nek doet pijn wanneer ik niet lig en verhevigt zich bij elke activiteit. Er zijn momenten dat ik vanwege de pijn alleen nog maar kan liggen en kan huilen. Ik heb de energie en het tempo van een luiaard. De motoriek van mijn bovenlijf is bijpassend stroef. Mijn geheugen laat te wensen over en soms kom ik niet goed uit mijn woorden. Ik heb moeite met zien en bij tijd en wijle haal ik achtergrond- en voorgrondgeluid door elkaar. Ik ben zo snel moe dat praten, denken, voelen en bewegen een opgave en een afweging zijn geworden.

 

Gelukkig kan ik een jaar later óók zeggen dat de hoofdpijn nog steeds afneemt, de nekpijn wegblijft op dagen dat ik in de juiste mate train en rust, en dat ik de nachten eindelijk weer doorslaap. Ook vraag ik mijn vrienden niet meer of ik er 'dommer op ben geworden', wat een teken is dat ik het vertrouwen heb hervonden in mijn hersenen (of het is een teken van zó'n vergaande regressie dat ik zelfs vergeet te toetsen of mijn brein het nog wel doet). Niettemin ben ik na een jaar verre van klachtenvrij.

 

Tot zover het fysieke, beste bestuurder. Op elk ander vlak zijn de gevolgen voor mijn leven evenredig groot. Ik ben al een jaar niet aan het werk en los van het feit dat ik het werken simpelweg mis, brengt dat best wel zorgen met zich mee. Hoe moet het wanneer ik als kostwinner straks niet of maar gedeeltelijk aan de slag kan? Kan ik me straks de hoge huurprijzen in mijn eigen woonplaats nog veroorloven? Hoe zorg ik voor mijn dochter als mijn pijn en moeheid niet afnemen en mijn financiële zorgen toenemen? Hoe zorg ik ervoor dat mijn sociale leven nog iets voorstelt en over meer gaat dan mijn whiplash alleen? Ik bezoek dagelijks een revalidatiecentrum, (arbo-) artsen en bel met het advocatenkantoor dat mijn zaak vertegenwoordigt. Voorheen bezocht ik familie, sprak ik af met vrienden, interessante klanten, potentiële opdrachtgevers of ging ik naar de film. Ziet u het verschil? Mijn nieuwe netwerk aan advocaten, artsen en behandelaars is weliswaar begaan met mijn lot, maar ze kunnen het vooralsnog niet of maar gedeeltelijk keren. Want wat moet mijn advocaat, mocht uw verzekeraar plotseling het oorzakelijk verband tussen mijn klachten en het ongeluk in twijfel trekken? Wat kan een arbo-arts anders bieden dan deprimerende vooruitzichten als 'Wet Poortwachter' en 'Tweede Spoor'? En wat voor mogelijkheid heeft mijn fysiotherapeut als door de hersteltrainingen mijn conditie weliswaar toeneemt maar de pijn niet afneemt? Ziet u, de gevolgen van een ongeval zijn groot, complex en onoverzichtelijk. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de schade voor mijn carrièremogelijkheden als actrice of over de consequenties voor mijn dochter, mijn partner en andere intimi.

 

Maar één ding weet ik wel: een jaar stoeien met whiplashmaterie heeft me de wetenschap opgeleverd dat ik het type ben van ‘vooruitkijken’. Dat ik het karakter heb waarmee ik vaker mogelijkheden zie dan beperkingen. Dat ik weliswaar het tempo heb van een luiaard, maar gelukkig ook de wilskracht om daarmee de andere kant van het bos te bereiken. Dat ik u op deze manier aanspreek, zal dus eenmalig zijn. Mogelijk beperken ook mijn gedachten aan u zich tot alleen vandaag of zal het ten minste een heel jaar duren voordat ik weer eventjes aan u denk. Want aan u denken is, evenals boos blijven, zonde van mijn energie. Energie die ik juist zo hard nodig heb om weer beter te worden. 'Klagen is zinloos: doe iets of vergeet’, zei Loesje al. Ik geloof dat ik het afgelopen jaar heb ontdekt dat ik zowel tot 'doen' als tot 'vergeten' in staat ben. Neemt niet weg dat ik op momenten knap verdrietig ben over mijn situatie. Dus mocht u, beste bestuurder, een bloemetje willen sturen voor mijn éénjarig jubileum, dan zijn mijn naam en adres bekend bij de redactie. En zo niet, dan koop ik gewoon zelf een mooi bosje.

 

Met vriendelijke groet,

Femke Lakerveld


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties