Boshuisje

groei

Boshuisje

Geplaatst op 27-08-2015  -  Categorie: Blog: Femke Lakerveld

Ik heb een huisje in het bos. Zelf vind ik dat ik er voor West-Europese begrippen geen exuberante levensstandaard op na houd. Maar dit bescheiden buitenverblijfje-met-tuin is een luxe die ik me na het factureren van een rol in een lucratieve zeepjescommercial wél heb gepermitteerd. Mijn aankoop leek me aanvankelijk alleen maar een aanvulling op mijn bij uitstek stadse leven: heerlijk voor een weekendje in de natuur - maar niet méér. Een plek om na een fulltime werkweek bij te komen, waarna ik - eenmaal opgeladen - me weer zou voegen bij mijn stadgenoten in de échte wereld. Met de post-whiplash kennis van nu is het nauwelijks voorstelbaar hoe ik me deze pedanterie kon veroorloven. Want alles is nu tenslotte anders. Maar één ding is gebleven: mijn huisje in het bos was een gouden greep.

In de zomer is het er zonnig en loom en vind ik schaduw onder een boom of op de veranda; in de winter krul ik me op een schapendekentje op voor de kachel en dank ik de goden voor dubbel glas. De omringende natuur maakt de seizoenen zo prachtig zichtbaar dat het soms lijkt alsof ik elke keer weer op een nieuwe plek ben. Een niet te onderschatten bijkomstigheid is dat mijn dochter gek is op dieren, planten en buitenspelen en mijn vriend nog leuker en liever wordt als hij een dag in de tuin heeft gewerkt en 's avonds fikkies kan stoken. Een gemiddelde weekenddag in ons bos kan zomaar naar ieders tevredenheid worden gevuld met een ritje naar een lokale boer, een kikkerbegrafenis (mijn dochter bekommert zich letterlijk om elk beestje, dood of levend) of een gesprek over de aanvliegtijd van vleermuizen.

Naast (lang begeerd) privédomein fungeert mijn huisje tevens als mijn 'ticket to the city'. Dankzij mijn weekendwandelingen door bossen met dansende bomen (ja die heb je er écht, Natuurmonumenten heeft er zelfs een brochure over), kan ik extra genieten van alle manische fietsritjes over de Amsterdamse grachten, toeristen en ander volk ontwijkend, in een stad die ik niet zou willen missen. Met een enorm cultureel aanbod op slechts een paar vierkante kilometer, geproduceerd, geconsumeerd, gevierd en verguisd door de meest heterogene bevolking van het noordelijk halfrond, is Amsterdam de plek waar je te allen tijde kunt zijn wie je bent en kunt worden wat je wilt. Een eigentijds paradijs voor de liefhebber, zoals ik. Maar ondanks al die inspirerende sociale en culturele grenzeloosheid zou ik me er zonder mijn boshuisje inmiddels hopeloos opgesloten voelen en zou ik bezwijken onder al het verkeer - menselijk verkeer incluis.

Tegenwoordig is mijn boshuisje dus niet meer alleen een voorwaarde voor een gezonde 'stad versus buitenleven'-balans; het is de plek waar ik het best herstel van mijn whiplash. Er zijn weinig plaatsen of omstandigheden waarvan ik sinds mijn ongeval daadwerkelijk het gevoel heb dat ik er 'beter van word'. Nooit eerder heb ik stilgestaan bij de helende kracht van de natuur en het herstellende effect van rust. Maar hier in het bos, met even verderop de heide, ervaar ik dus wat alle niet-stedelingen allang weten en waar ze terecht lyrisch over zijn: 'de kracht der natuur'. Het bos heeft een eigen sfeer en een eigen tempo. Een waarin ik als bosbezoeker én whiplashpatiënt makkelijk word opgenomen en liefdevol door word meegevoerd. Het lijkt wel of het bos ‘vergevingsgezind’ is; dat de traagheid van mijn lijf en mijn meanderende gedachten niet meer uitmaken, daar waar ze in de stad bezwaarlijk aandoen. Ook biedt het bos me de 'prikkelarme omgeving' die de medisch specialisten me voorschrijven en die sommige pillen zelfs overbodig maakt. Minder prikkels betekent namelijk minder belasting, pijn en stress, en dus meer energie om beter te worden. Het bos als natuurlijk medicijn. Ik zou overigens niet durven beweren dat het de stilte van het bos is die me goed doet, want stil is het geenszins. Op een mooie zomerdag kwetteren de vogels luid, versterken de lange stammen van de bomen - als in een kathedraal - elk geluid en doet het ruisen van de bladeren qua decibellen niet onder voor een drukke verkeersweg. Maar het zijn rustgevende geluiden. In tegenstelling tot de geluiden van de stad die me in permanente staat van alertheid brengen.

Ironisch genoeg was ik samen met mijn gezin op weg naar het boshuisje toen we bijna van de weg gereden werden, met mijn whiplash als gevolg. Blijmoedig reden we onze vakantie tegemoet, maar het bleek de start van een hels jaar te worden. Een voldongen feit waar ik dubbele gevoelens bij heb. Wat als ik mijn boshuisje niet had gehad, was ik dan nu nog gezond? Maar goed, dit is een vraag uit de categorie 'Wat als ik vijf minuten eerder/later van huis was vertrokken?', en niet handig. Voordat je het weet sla je jezelf aan het eind van de redenering nog voor het hoofd voor een ongeluk dat door een ander is veroorzaakt. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Desondanks denk ik soms: had ik daar nu maar nooit gereden.

Maar niet zo lang geleden reed ik er weer, precies op diezelfde weg. Voor het eerst weer zelf en niet als bijrijder. Na een jaar niet te hebben gereden (vanwege mijn visus- en nekproblemen als gevolg van het ongeluk) voelde het heerlijk om weer aan het stuur te zitten in plaats van ernaast. Een gevoel van vrijheid overspoelde me. Ik zag de weilanden aan me voorbijtrekken. De koeien en de paarden die er sinds jaar en dag staan leken zich niets aan te trekken van het verstrijken van de tijd; van het jaar dat alweer voorbij was. De kwikstaartjes die om mijn auto vlogen en de bordjes langs de weg met ‘Eieren’ of ‘Aardbeien te koop’ herinnerden me eraan hoeveel er is en altijd zal blijven. Daar reed ik. Nog tien minuten. Nog vijf. Nog eenmaal linksaf, dan rechts. Het bospad op. Thuis.

Als je zo thuis kon komen op een plek die nooit eerder je thuis was, dan kwam het met die whiplash ook wel goed.


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties