Bruisende stad

groei

Bruisende stad

Geplaatst op 01-10-2017  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

verena-2017-oktBeste lezer,

Vandaag gaat mijn aandacht uit naar een opmerking die meerdere malen mijn kant op is gekomen, toen ik een deel van een pelgrimstocht aan het lopen was in Zweden. Ik liep in de bossen en op het platteland. De ruimte, de meren, de uitgestrektheid en de rust ... wat was het heerlijk. ‘s Avonds schoof ik bij bewoners aan om samen te eten, alvorens ik me terugtrok in mijn stuga (tuinhuisje). Als ik vertelde in Amsterdam te wonen, dan werd ik bestempeld als een 'stadsmeisje'. Een wereld van verschil ten opzichte van de plekken die ik in Zweden bezocht. Ik woon natuurlijk inderdaad in Amsterdam, maar wat betekent dat eigenlijk?

Amsterdam
Ik woon in Amsterdam, in een rustige buurt, tegenover een park, waardoor het voor mij niet voelt alsof ik écht in de stad woon. Als ik aan de stad denk, dan associeer ik het meteen met het centrum: de grachtengordel, de Jordaan en de Pijp. Daar waar de smalle éénrichtingswegen zijn, daar waar je de kanalen ziet, de toeristen die op hun gehuurde fiets klungelen, en de drukte. Daar waar ik nooit kom. Niet omdat ik er niet van hou, maar puur vanwege de overvloed aan prikkels. 

Bruist
Amsterdam bruist, het leeft 24/7. En ik? Ik heb al moeite met het ín de stad te zijn, laat staan er mijn tijd door te brengen. De fiets laat ik liever staan, simpelweg omdat het mij te hectisch is om op alle omstanders te letten, in beweging te zijn en in balans te blijven, in te spelen op andere weggebruikers terwijl ik ingehaald word én uit te komen op de plek waar ik moet zijn. Dus wordt het het OV. Met de tram naar de stad, of met de metro. Beide wel te doen, maar dán ... dan hoor je het getik van het stoplicht wanneer het op groen springt voor de voetgangers. Haastig beweegt iedereen zich over het zebrapad op het ritme van het getik. Dan gaat ook het licht knipperen om je nog extra op te jutten. Vervolgens het zigzaggen van de mensen: de een moet links de menigte uit, de ander rechts en allebei lopen ze aan de 'verkeerde' kant waardoor de paden elkaar kruisen, terwijl de voetgangers de fietsers proberen te ontwijken, en andersom.

Krioelt
En dan ook nog ...
Het gekrioel van de mensen is één 'obstakel', maar er is nog meer ... Bijvoorbeeld de stenen op de grond die geen effen ondergrond vormen en die maken dat ik moet opletten dat ik niet struikel. Zeker langs de grachten waar de ruimte om te lopen nogal beperkt is, Amsterdammertjes volop aanwezig zijn en je ook nog moet uitkijken dat je niet in de entree van een souterrain stapt. In de wintermaanden is het wellicht wat rustiger qua voetgangers en fietsers, maar dan heb je weer te maken met kerstverlichtingen, contrasten tussen donker en licht, de weerkaatsing van het licht in de winkelruiten, et cetera. Dit alles bij elkaar opgeteld en het tempo dat de stad met zich meebrengt, de drukte en alle ruis, zijn duizelingwekkend voor mij.

Sfeer en vibe
‘Stadsmeisje’ ... met dat beeld kan ik me zeker niet identificeren. Al hou ik van Amsterdam, de grachten, de fietsers, de vibe ... ik kom toch niet graag in het centrum. Maar wat ik fijn vind, is de gedachte dat, mits ik het zou willen, ik die drukte kan opzoeken en kan proeven aan het sfeertje van deze prachtige stad.
 
Verena


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties