Compromissen sluiten

groei

Compromissen sluiten

Geplaatst op 31-10-2016  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

fullsizerender-verena-20161031Beste lezer,

Vaker heb ik geschreven over het feit dat ik spontaniteit in mijn leven mis. Ik mis het om ad hoc te plannen, zoals dat ik bijvoorbeeld morgen lekker naar een buitenmarkt wil en dat ook 'gewoon' met een vriendin, moeder, tante ook écht afspreek. Nee, ik ga nergens spontaan op in zonder te hebben gekeken naar wat er op de planning staat voor de dag erna: een lunch buiten de deur bijvoorbeeld ... Ah, dan kan ik beter die markt bewaren voor een andere keer, En zo voort, keuzes, keuzes ... Laatst besefte ik hoeveel keuzes ik per dag maak die te maken hebben met het energieniveau en met name het behouden ervan om de dag door te komen.

In deze blog neem ik je een paar dagen mee in mijn agenda. Zo was een poosje geleden op een zaterdag mijn nichtje jarig. Tien jaar werd ze en dat vierde ze die zaterdagavond met een slaapfeestje. Ik was ook uitgenodigd! Op zondag zou ook de rest van de genodigden het leven komen vieren. Zaterdagochtend stond ik op: prachtige herfstzon .... Heerlijk naar buiten om een stukje te rennen, dacht ik. Écht? Wacht, maar straks moet ik naar Friesland rijden, wat al een inspannende activiteit op zich is. De verjaardag met een stel tienermeisjes, samen eten en film kijken. Is het verstandig om dan ook energie te verspillen aan een rondje rennen? Oké, dan een compromis ... ik doe het kleinste rondje en daag mezelf niet uit én ik rij wat later naar Friesland zodat ik ademruimte krijg om bij te tanken tussen het rondje buiten én het rijden.

Op zondag zou het wél gezellig zijn geweest om bij te kletsen met de andere genodigden, maar ja, ik moet terugrijden naar Amsterdam in de stromende regen (wat veel concentratie vergt) na een druk ontbijt met mijn nichtje(s) en hun vriendinnen. De overprikkeling neemt me al behoorlijk in beslag . Ook de wetenschap dat ik maandag om 10.30 uur in Utrecht moet zijn. Tja, wat wil ik? Van de partij zijn in Friesland, dat is wat ik wil. Maar gaat dat goed uitpakken? Nee! Dus wéér tijd voor een compromis: naar huis rijden voordat de visite komt zodat ik genoeg tijd heb om bij te komen van het hele gebeuren en zodat ik maandagochtend scherp aanwezig kan zijn in Utrecht.

In Utrecht heb ik een interview voor het Whiplash Magazine. Ik moet dus bij de les zijn, goed opnemen wat mij verteld wordt, slimme vragen stellen én doorvragen. Aandacht vasthouden is een flinke inspanning als je daar nou, onder andere, nét een probleem mee hebt in het dagelijks leven. Ondanks de drukte op het station, kies ik dit keer voor de trein in plaats van de auto, zodat ik na het interview mijn ogen dicht kan doen en me kan afsluiten van nog meer prikkels. Erna ben ik (als verwacht) gevloerd, maar was eigenlijk van plan om naar de avondles yoga te gaan. Pffff ... óók nog erheen fietsen. De makkelijke weg is om yoga te laten vallen, maar het is een fijne les en ik heb ook niet voor niets een abonnement gekocht, toch?! Dus ik besluit om te gaan. Eerst nog even eten. Ik check de koelkast en zie dat ik niet echt iets in huis heb om een fatsoenlijke maaltijd mee te maken. Kan een bezoek aan de supermarkt erbij voor een snelle keukenprinses-actie? Nee!! Dan maar een allegaartje van wat ik in de kastjes vind.

Vervolgens moet dat wat ik in het interview gehoord heb binnen een paar dagen op papier staan in verband met een krappe planning. Ik schrijf het best in de ochtend, net wakker, met mijn warme duster aan en een kop koffie. En nog één, en maar tikken. Dus ga ik niet naar buiten ondanks het mooie herfstweer, want het is tóch het een of het ander.  'En, én' gaat zelden samen, dus geef ik voorrang aan mijn deadline. De dag erna heb ik eerst een bespreking met mijn leidinggevende en daarna een sessie bij het revalidatiecentrum. Dus die dag heb ik sowieso geen energie meer om te schrijven. Daarnaast moet er deze dag ook nodig iets te eten worden gehaald.

Zonder te mopperen (of misschien toch een beetje) probeer ik hiermee aan te geven hoe lastig het is om te doen wat je wil, met wie je dat wil, wanneer je het wil en gelijktijdig binnen de grenzen van je energiepeil te blijven. Écht een klus waar geen eind aan komt: rekening houden met 'als ik dit doe, dan kan straks/erna/morgen dit en dat niet'. Ik beschrijf hier maar een paar dagen, maar het is een continuüm, het is mijn leven mét whiplash. Vooruit kijken en vandaag inspelen op hetgeen van de week nog allemaal moet gebeuren. Herken je dit? Hoe ga jij hiermee om? En dan ook nog met de onvoorspelbare 'dingetjes' die gebeuren, zoals bijvoorbeeld mijn otoplastiek (oordop op maat) dat van de week is gescheurd,. Omdat ik niet wist hoe ik een afspraak bij de audicien moest inplannen deze week, heb ik het maar tijdelijk met secondelijm gerepareerd. Je moet toch wat?!

Verena


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties