EEN KINDERWENS ...

groei

EEN KINDERWENS ...

Geplaatst op 10-07-2015  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

Beste lezer,

Mijn gedachten gaan vandaag over een onderwerp dat mij bezighoudt, namelijk: de kinderwens. Misschien spelen mijn genen hierin een rol. Als half-Italiaanse voor wie ‘la famiglia’ een belangrijk aspect is in het dagelijks leven, heb ik altijd naar mijn toekomst gekeken met een zekere vanzelfsprekendheid aangaande het krijgen van kinderen. Als iemand mij vroeg of ik op een dag kinderen zou willen, dan was mijn antwoord van jongs af aan: 'Ja, natuurlijk!’.  Toen ik dertig werd, nam ik mij dan ook voor om 'op zoek' te gaan naar een serieuze relatie met een lieve, eerlijke en aantrekkelijke man met het oog op het samen groeien en aan een toekomst bouwen, waarbij kinderen zeker in het verschiet lagen.

Maar na de aanrijding (twee maanden na mijn verjaardag) hebben deze gedachten lang ‘geparkeerd’ gestaan. De prioriteit was lange tijd het doorkomen van de dag met zo min mogelijk pijn en mezelf weer opnieuw leren kennen. Mijn referentiekader was totaal veranderd en daarmee ook het vertrouwen in de kracht van mijn lichaam, van mijn geheugen en andere hogere cognitieve functies die het lieten afweten. Anderen leren kennen had totaal geen plek in mijn leven, daar had ik de energie niet voor.

Nu, zes jaar later, gaat het veel beter met mij en weet ik waar ik sta. Ik heb het ver geschopt met terugkeer in eigen functie, weliswaar op deeltijdbasis. Ik kan beter met mijn, aanzienlijk verminderde, energie omgaan en de gevolgen van een bepaalde activiteit zijn voorspelbaarder geworden. Ik heb vrienden verloren, maar die hebben plaatsgemaakt voor nieuwe vrienden die beter met mijn mankementen kunnen omgaan. Kortom, veel om dankbaar voor te zijn en ik heb weer zin gekregen om mijn leven met iemand te delen. Ook nu met het voornemen om samen te zijn en samen te groeien.

Maar ik ben inmiddels zesendertig en dan komen al snel de wat 'serieuzere' vragen, zoals hoe je je leven wilt inrichten en de toekomst voor je ziet, en zo komt ook de kinderwens ter sprake. Zo vanzelfsprekend als 'het krijgen van een kind' ook lijkt, voor de meeste mensen, ík heb er kopzorgen van en veel vraagtekens bij ... Naast mijn nieuwsgierigheid van ‘hoe het zou zijn om een kindje in me te dragen en voelen’, hoe zou ik eruit zien’, ‘hoe zou de bevalling gaan’, ‘hoe zou het leven met z'n drietjes of viertjes of vijfjes zijn’, ‘wat voor moeder zou ik zijn’, etc. Ik heb er een romantisch en idyllisch beeld bij! Vervolgens kijk ik in de spiegel en besef ik dat ik geregeld de handen vol heb aan ... mezelf!

Hoe kan ik dan de dag doorkomen na onderbroken nachten? Als momenteel een mug mij uit mijn slaap houdt, dan functioneer ik de volgende dag aanzienlijk minder ... wat als een kindje hetzelfde doet? Nacht na nacht na nacht? Het lot van de mug mag wel duidelijk zijn, maar met je kindje is het een ander verhaal ...
Het idyllische beeld maakt plaats voor zorgen. Een heleboel vragen, zoals of ik de overprikkeling wel aankan dag na dag na dag. Kinderen zijn nou eenmaal beweeglijk en druk, ze zoeken de grens op en opvoeden is al een klus op zich wanneer je fit bent, zo zie ik aan de vrienden om mij heen. Of ik leuke dingen zou kunnen doen met mijn kindje of vóór mijn kindje. Simpelweg vanwege de drukte, het bezoeken van een attractiepark, de zwemles bijwonen in het gegalm van het zwembad, naast het geluid dat de kinderen maken door al hun enthousiasme. Kinderfeestjes, geleefd worden door de hobby's die de kinderen hebben en daardoor brengen/halen, enzovoort. Kom ik wel toe aan mijn eigen rust en bijtankmomenten?

Als ik mijn zorgen uit, dan krijg ik geregeld te horen dat ik meegroei met een kind, hij/zij is er pas over negen maanden ... Dat klopt, maar hoeveel verbetering is er geweest in de afgelopen negen maanden? En de negen maanden ervoor? Als ik zo veel vooruit zou gaan, dan had ik allang mijn fulltime baan terug ... iets wat het ouderschap is en dat beangstigt mij. Ik vraag me geregeld af of er nog meer lotgenoten zijn die met deze gedachten en zorgen worstelen? Zijn er lotgenoten die hun kinderwens hebben vervuld terwijl ze zelf ook nog whiplashklachten hebben? Hoe doen jullie dat?

Liefs,
Verena


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties