Kerstavond 2008

groei

Kerstavond 2008

Geplaatst op 15-12-2017  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

verena-2017-decBeste lezer,
 
24 december 2008. Ik was bij mijn ouders langs geweest en wilde op tijd huiswaarts omdat ik drukke dagen achter de rug had en drukke dagen in het vooruitzicht. Ik reed richting snelweg, in Almere-Haven, waar ik in alle veiligheid ben opgegroeid, in een gebied dat ik goed ken, waarvan wij thuis benadrukten hoe fijn het was dat je ‘hier in Nederland’ busbanen en fietspaden hebt in tegenstelling tot de verkeerschaos in Italië, waar ik tot mijn tiende heb gewoond.
 
In the blink of an eye
Daar, op een recht-toe-recht-aanweg, in prima weersomstandigheden, stond ik stil voor het stoplicht toen ik in mijn spiegel een witte bolide zag aankomen en dacht: wow, die gaat hard. En inderdaad, té hard om op tijd te remmen waardoor hij zijn auto linksaf stuurde richting een grasveldje. Ik snapte de goede bedoeling achter deze manoeuvre, maar feit is dat zijn plan mislukte en hij tegen mijn auto botste, die vervolgens een draai maakte waardoor ik met de neus van de auto in de verkeerde richting op de weg eindigde. Het laatste wat ik nog weet is dat, toen mijn auto draaide, er een passerende bestuurder haar hand naar haar mond bracht in de trant van ‘O nee! Wat gebeurt hier?’. Zij was getuige van het ongeluk. Ik smakte vervolgens met mijn hoofd tegen de binnenkant van mijn auto en raakte buiten westen.
 
Adrenaline
Ik kwam bij toen ik de koude wind voelde. Degene die de aanrijding had veroorzaakt, haalde me uit de auto en het eerste wat ik tegen hem zei, van heel dichtbij, in zijn gezicht schreeuwend was: ‘Klootzak’. Een woord dat ik nooit gebruik en een wijze van handelen die ver van mij afstaat. Ik was duidelijk heel high van de adrenaline. Het eerste wat hij tegen mij zei was: ‘Dit gaat mij veel geld kosten! Ben je allrisk verzekerd?’. En toen wist ik dat mijn uitspatting tóch terecht was geweest.
 
Ongeloof
Een meneer kwam helpen om mijn auto van de weg te slepen. Ik zat ‘vast’ in de tekst ‘wat moeten we nu doen?’ en het leek alsof ik niet zelf het antwoord kon bedenken. De takelwagen kwam en de hulpdiensten scheepten ons af met een opmerking over de drukte op kerstavond …?  Alsof ik erom gevraagd had om dit op kerstavond ‘cadeau’ te krijgen? Toch vermoed ik dat de getuige ook aan de bel heeft getrokken, want opeens stond zowel de ambulance als de politie daar. Voor mijn gevoel verliep het heel chaotisch. Het duurde lang voordat ik kon ontspannen en toen dat eenmaal gebeurde, begonnen de ongemakken en de pijn toe te nemen. Mijn hoofd … geen idee wat er met mijn zicht was, maar het was anders dan voorheen en de woorden die mij ontglipten … ik begreep er niets meer van.
 
Contrast
Ik heb de onoplettende bestuurder nooit meer gezien, maar ik heb hem een keer gebeld. De verzekeringsmaatschappij gaf namelijk aan dat alleen ík de schade had gemeld en ik ging verhaal bij hem halen. Aan de telefoon zei hij: ‘Rustig meisje, komt goed!’. Zó, wat schoot die opmerking mij in het verkeerde keelgat. Komt goed? Mijn leven stond compleet op zijn kop sinds de aanrijding en hij had niet eens het respect en het fatsoen om de papieren in te leveren zodat de verzekeringsmaatschappij aan de slag kon. Ik was razend. Gelijktijdig besefte ik dat hij geen idee had (en heeft) van de gevolgen van zijn actie. Het contrast aan betekenis van die gebeurtenis was opeens zo overweldigend groot: voor hem een vervelend incident dat ‘al’ een maand achter hem lag en voor mij het begin van een bestaan met pijn, hulpverleners, beperkingen, ziektewet, onzekerheden ten aanzien van herstel van cognitieve functies, werk, persoonlijkheid en balans vinden (letterlijk en figuurlijk) in mijn leven.
 
24 december ...
.... een datum die grote betekenis heeft gekregen in dat leven, een datum die mij doet verlangen naar het antwoord op de vraag ‘hoe had alles eruitgezien als deze aanrijding niet had plaatsgevonden?’, een datum die mij heeft geleerd om het leven en een gezond lijf niet als vanzelfsprekend te beschouwen, een datum die mij heeft doen inzien hoe fragiel en kwetsbaar wij als mens zijn, een datum die mijn grootste levensles markeert en waar ik met gemengde gevoelens op terugkijk.
 
Verena


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties