Kwetsbaarheid

groei

Kwetsbaarheid

Geplaatst op 06-03-2018  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

verena-2018-mrt-6Beste lezer,

Een aantal jaren geleden kreeg ik na mijn eindgesprek bij het UWV de conclusie te horen: gedeeltelijke afkeuring. Ik mocht wél weer mijn eigen werkzaamheden oppakken. Zo kwam mijn re-integratietraject ten einde en werd ik weer overgedragen aan mijn leidinggevende. Ik had intussen een nieuwe gekregen. Deze man kende ik niet en hij  mij ook niet. Bij het kennismakingsgesprek zat ik in mijn stoel als een vermoeid en verlept vogeltje. Ik straalde totaal geen daadkracht of zelfvertrouwen uit, maar leek eerder alle zorgen van de wereld op mijn schouders te dragen. De beslissing was éindelijk gevallen, de spanning was eraf, maar hoe ik alles invulling moest gaan geven en het nieuwe begin gaan waarmaken, was nog een groot raadsel.

Klik
In die tijd hadden mijn deze leidinggevende en ik niet echt een enorme ‘klik’. Tijdens onze gesprekken keek hij mij vaak aan met een dikke frons op zijn voorhoofd en voor mijn gevoel had hij het idee dat ik een schop onder mijn kont nodig had om vooruit te komen. Ik, daarentegen, was keihard mijn best aan het doen en wist onderhand niet meer hoe dat duidelijk te maken, hoe ik alle ballen in de lucht moest houden. Elk gesprek bracht veel spanning met zich mee, na een slapeloze nacht en met knoop in mijn maag ging ik erheen en met dikke tranen van ontlading, machteloosheid, frustratie, et cetera ging ik huiswaarts.

Op een dag ...
Op een dag gedurende een gesprek vroeg hij mij: ‘Waar zie je jezelf over 5 jaar?’. Hij doelde op mijn situatie binnen het bedrijf: mijn carrière pad, mijn ambities en mijn wensen. Er kwam niets in mij op. Ik was namelijk eerder bezig met het feit dat ik na dit intensieve gesprek naar huis zou rijden, zou gaan rusten, misschien later op de dag boodschappen zou doen (of had ik eten in huis?) en op tijd naar bed zou gaan zodat ik de volgende dag enigszins zou kunnen functioneren. Hij vroeg: ‘Wat zou je het liefste willen?’ En opeens was mijn antwoord: ‘Weer op hakken kunnen lopen’. Met een verbaasde en verraste blik gaf hij aan dat als dít was wat ik wilde,  ik alles op alles moest zetten om dat doel te halen! Dit had niets te maken met mijn werk, maar het gesprek kreeg een andere wending waardoor hij zich realiseerde dat ik nog bezig was met van dag tot dag te leven, volop in mijn herstelproces zat, hoe beperkt ik nog was (al was het niet zichtbaar) en dat er totaal geen ruimte was om over een carrièrestap na te denken.

Hakken
Vóór de aanrijding liep ik vrijwel altijd op hakken. Ik kom uit Milaan ... dé modestad van Europa! De liefde voor schoenen zit simpelweg in mijn genen! Na de aanrijding had ik zó veel problemen met het behoud van balans, problemen met evenwicht en coördinatie, dat alleen al het kijken naar hakken me een misselijkmakend gevoel gaf. De hakken hadden plaatsgemaakt voor de neppe Uggs, die ik voor 2 tientjes in Shanghai had gekocht, een week vóór de aanrijding. Sindsdien heb ik altijd platte schoenen of laarzen gedragen. Het liefst met een rubberen zool zodat ik mezelf niet hoor lopen op straat. Ik zat verder veel thuis en bracht de dag geregeld in pyjama door en trok even snel een joggingbroek aan om naar de supermarkt te gaan, en sportkleding voor mijn bezoek aan het revalidatiecentrum. Ik koos voor een zachte stof voor mijn gevoelige huid. De nieuwe ‘comfy look’ gaf me helaas niet echt het gevoel mooi en vrouwelijk te zijn.

Trainen
In het revalidatiecentrum heb ik tig oefeningen gehad om aan een betere balans te werken. Met veel creativiteit en vernieuwingen werden de oefeningen steeds aangepast om de kleine nekspieren te trainen en vooruit te komen. Van iemand die continu haar blik op de grond richtte om geen misstap te maken, en die elke keer verrast werd als haar voet de volgende traptrede raakte, houvast hield aan de muur door er met de heup tegenaan de boel in evenwicht te houden, en die de meeste tijd duizelig was, ben ik iemand geworden die haar schoenenassortiment eindelijk weer kan uitbreiden. Toen ik afscheid ging nemen van mijn toenmalige leidinggevende was zijn eerste opmerking: ’Heeééy, zie ik daar hakken?  Wat een mijlpaal!!’

Verena


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties