Nee, nee, nee!

groei

Nee, nee, nee!

Geplaatst op 21-09-2015  -  Categorie: Blog: Femke Lakerveld

Bij het revalidatiecentrum hadden ze er een treffende metafoor voor: lege accu. Dat is hoe ik de dag begin. Met een lege batterij. Een tekort aan energie. Zelfs als ik diep geslapen heb, mijn dagelijks bestaan even geen stressvolle gebeurtenissen kent en ik me de dag ervoor niet bovengemiddeld heb ingespannen, dan word ik wakker met hoofdpijn en een moe lijf. Aan niet-whiplashers beschrijf ik deze dagelijks terugkerende unbearable darkness of being soms als een kater. Een waarvan je bij voorbaat weet dat hij in de loop van de dag niet wegtrekt. En een zonder bijbehorende herinnering aan een leuk feestje of andere aanleiding tot drinkgelag, dat de doorsnee kater verdraaglijk maakt.


In de loop van de dag loopt de vermoeidheid verder op en bereikt - zeker als ik me niet strikt aan mijn rustschema houd - eind van de middag een dieptepunt. Als ik dan alsnog ga liggen, dan kom ik de avond nog wel door, zij het in sluimerstand ('het beweegt nog wel, maar het communiceert niet meer zo goed'). Maar als de dag vereist dat boodschappen, koken, kind van school halen, et cetera op mij neerkomen, dan red ik nauwelijks het achtuurjournaal. Tegen de tijd dat ik mijn dochter een verhaaltje voor het slapen voorlees, is mijn energie op en lukt het me ternauwernood om mijn ogen open te houden en één pagina uit te lezen. Tenminste, zonder dat ik de zinnen verhaspel. 'Mam, dat stáát er niet.'  'Oh, je hebt gelijk schat, mama bedoelde natuurlijk Winnie de Poeh en niet Pinnie de Woeh ...'


Maar dan ten faveure. De whiplash heeft namelijk niet alleen tot gevolg dat ik minder kan; sommige dingen kan ik namelijk veel béter. Een belangrijke competentie die ik sinds het ongeluk heb aangescherpt is ‘nee’ zeggen. Nee zeggen is weliswaar niet altijd leuk, vooral niet als het gaat om zaken waar je graag ‘ja’ tegen zou willen zeggen, zoals een leuk werkproject, gezellige etentjes of simpelweg een stoeipartij met mijn dochter. En als je dan ook nog het type bent dat het graag ook fijn of comfortabel voor een ander wil maken, dan is dat níét doen echt een verrekt lastige uitdaging. Maar het is noodzakelijk. Vanwege de grenzen die ik niet over moet gaan om de pijn beheersbaar te houden. Regelmatig nee zeggen is bovendien een voorwaarde om ook wel eens ja te kunnen zeggen. Zo sla ik vele verjaardagen of andere sociale evenementen over om fit genoeg te zijn voor dat ene moment waar ik per se bij wil zijn. Dat dit een tien minuten durende zanguitvoering van mijn dochter in een zompig klaslokaal betreft, hoeft niemand te weten. Maar ongemakkelijk blijft het, vooral als de nee mijn kind betreft, of mijn partner, of mijn baas, of mijn beste vriendin. Geoefend neezegger als ik inmiddels ben, gun ik mezelf uit piëteit het voordeel van het 'niet meelopen met alle vier de avonden van de avondvierdaagse'. En mag ik het om meer dan whiplash-redenen alléén best prettig vinden als iemand anders de zware boodschappen voor me tilt. Om maar iets te noemen.


Soms moet ik mezelf eraan blijven herinneren; nee zeggen kun je namelijk zomaar vergeten als je het niet voldoende traint. Gebeurt dat, dan lopen mijn hoofdpijn en vermoeidheid gedurende de dag te hoog op. Aangezien het heviger worden van mijn klachten een omgekeerd evenredig effect heeft op mijn geduld en vermogen tot vriendelijk blijven, draait mijn omgeving op voor die consequenties. En ikzelf in het kielzog, want sacherijn en korte lontjes hebben helaas een boemerangeffect. Aan vrienden, familie of partner is nog wel uit te leggen dat mijn geduld vanwege de pijn wat eerder op is, maar met mijn dochter van negen heb ik meer moeite. Uiteraard begrijpt ze woordelijk wel wat ik zeg als 'mama te moe is om een spelletje te doen en echt eerst even moet liggen.' Maar voor een kind van haar leeftijd wiens gewetensontwikkeling vergelijkbaar is met die van een zebravink, is het gebruikelijker dat ze het 'gewoon heel stom' vindt dan dat ze me een kopje thee op bed komt brengen. Dit geldt overigens ook voor veel volwassenen, maar die uiten zich wat omfloerster. God zij gedankt voor het decorum.


Elke nee is eigenlijk een bouwsteen voor een weloverwogen en volwaardige ja op zijn tijd. Mijn wens voor de toekomst is dat ik met steeds minder nee's steeds vaker ja kan zeggen. Dat mijn strenge grenzen het landje 'Femke' zo effectief bewaken dat mijn spieren niet in verzet gaan, het in mijn hoofd geen oorlog is en ik me letterlijk en figuurlijk weer vrijer kan bewegen. Oh, wat zou ik toch graag zonder na te denken, zonder voortdurende twijfel, zonder tienduizend maal af te wegen, ja zeggen tegen dat wat op me afkomt en in me opkomt. Wat verlang ik naar de vanzelfsprekendheid waarmee ik vroeger (als in: pre-ongeluk) mijn leven invulling gaf.


Maar het werkt. Nee zeggen, geduld hebben en bovenal genieten van elke ja. Met de pijn ga ik steeds beter om. Ik houd het steeds langer vol. Ook met vriendelijk blijven boek ik vooruitgang (hetgeen je natuurlijk nooit moet overdrijven, mét of zonder whiplash). Wat het voorlezen betreft: mijn dochter en ik hebben de Winnie de Poeh-fase beiden achter ons gelaten en zijn aangekomen bij het laatste hoofdstuk van Koning van Katoren. Een spannend jeugdboek waarin de hoofdpersoon zeven nagenoeg onmogelijke opdrachten dient te vervullen alvorens hij aanspraak heeft op het koningschap van zijn land. Zo moet hij draken verslaan, mensen genezen van ingewikkelde knobbelneuzenziektes en van veel te hoge torens afspringen. Als we bij de laatste bladzijde aankomen, heeft de held zijn laatste opdracht vervuld en mag hij eindelijk koning worden. Ik kijk naar mijn dochter en zie de opluchting op haar gezicht. Wat een prestatie van formaat en het is nog allemaal goed afgelopen ook. Als ik het boek dichtsla ben ik eveneens opgelucht. En ietwat beduusd. Ik heb dan geen monsters verslagen of levens gered, maar wel weer een heel boek uitgelezen.

Ja.

Tja.

Dit is dus zo'n ja, Femke.


Natuurlijk wil je meer, maar pak het nu maar vast. En heb, ja, heb nog ietsjes meer geduld.


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties