Positiviteit

groei

Positiviteit

Geplaatst op 28-06-2017  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

28-6-2017-l-positief 2Beste lezer,

Positiviteit

Enige tijd geleden had ik een interessant gesprek met een lotgenoot. Op de man af stelde hij me de vraag: ‘Hoe komt het dat je zo positief klinkt ondanks de beperkingen die je ervaart? Ben je iemand die zich makkelijk over zaken heen zet of zich erbij neerlegt? En hoe doe je dat?’ Het waren vragen die mijn hoofd deden ratelen om met bruikbare antwoorden te komen. Ik moest dan ook graven in mijn geheugen en teruggaan naar de tijd dat ik probeerde op te krabbelen uit een diep dal. Dat is een lang proces geweest: een doolhof en rollercoaster tegelijk. 

Hoe was het?

Vlak na de aanrijding was het een aaneengesloten reeks van onaangename verrassingen. Ik was in een wereld beland met het stempeltje ‘patiënt’ op mijn voorhoofd. Ik begreep mijn lichaam en mijn reacties niet: ik had moeite met de geringste activiteit, zowel fysiek als mentaal. Ik genoot niet van iemands bezoek, ik had pijn, elke keer dat ik de deur uitging (letterlijk) was ik overweldigd door het kabaal (op straat, in de supermarkt, de ruis van de radio op de achtergrond in de wachtkamer van de fysio) dat de wereld maakt. Lezen ging niet omdat de letters dansten, tv-kijken zorgde voor hoofdpijn en verwarring omdat ik de verhaallijn niet kon volgen. Wat gezegd werd tijdens een telefoongesprek kon ik me niet herinneren. En dan de fysieke pijn, het constante gevoel in mijn hoofd dat ik niet wakker was, het gezoem in mijn oren en de coördinatieproblemen . Dit is nog maar een beknopte schets van de situatie … 

En nu?

Er is geen duidelijk omslagpunt geweest en de klachten zijn niet als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze zijn gaandeweg wel afgenomen en veranderd doordat ik mét whiplash heb leren leven. Doordat ik mijn hobby's, sociaal leven en de hoeveelheid werk heb aangepast aan wat nu haalbaar is voor mij en doordat ik mijn belastbaarheid heb opgebouwd. Ook ben ik altijd op zoek geweest, en nu nóg, naar mogelijkheden om mijn situatie te verbeteren en de kwaliteit van leven op te schroeven. Dit was een lange weg.. 

 

Het belangrijkste verschil is, denk ik, dat ik lange tijd heb geleefd met het gevoel dat ik langs de zijlijn van het leven stond, dat ik mocht meekijken naar de gelukkige momenten van anderen, maar zelf geen bijdrage leverde. Vriendinnen gingen samenwonen,  trouwen, of kondigden een zwangerschap aan, terwijl ik aan het worstelen was met hoe ik na het douchen de energie kon opbrengen om boodschappen te halen zonder eerst even terug naar bed te gaan. Mijn wereld stond stil en was heel klein geworden. Zo'n groot contrast met hoe ik daarvoor leefde ...

Ik kan me overigens wél herinneren dat een aantal vriendinnen een verrassing voor mij had geregeld, buiten mijn weten om, ter ere van mijn verjaardag. Ik werd opgehaald, we gingen naar een locatie voor een high tea en daarna werd ik thuis weer afgezet. Ik kan me ook nog herinneren dat mijn moeder toen zei dat ik aan de telefoon éindelijk weer als mezelf klonk! Daarmee bedoelde ze enthousiasme en plezier in mijn stem te horen ... Wel even anders dan de teneergeslagen, futloze en chagrijnige dochter die ze 'normaal' aan de lijn had. Misschien was dit achteraf het omslagpunt. Deze opmerking heeft me doen beseffen dat ik inderdaad blij was en opgetogen, dat het lang geleden was geweest dat ik me zo had gevoeld en dat ik me vaker zo wilde voelen. Geen idee hoe ik dat zou gaan aanpakken, want de ‘boetedagen’ volgden, maar een belangrijk gegeven was dat ik het gevoel had weer mee te doen aan het leven door samen te zijn met mijn dierbaren. Ik had weer meegedaan en dat wilde ik vaker! 

Nu, 8 jaar later, kan ik zeggen dat ik meedoe aan het leven. Ik kan veel beter inschatten hoe groot de impact van een bepaalde activiteit is en ik kan overwegen of ik het de moeite waard vind om iets te ondernemen, ondanks de consequenties. Ik ben niet langer de speelbal van mijn klachten en het gebeurt nu zelden dat ik overrompeld word door de intensiteit ervan. Hiermee zijn de klachten niet weg helaas, maar ze hebben minder grip op mijn leven. 

Doe jij mee?


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties