Touwtjes in handen

groei

Touwtjes in handen

Geplaatst op 04-04-2016  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

verena-touwtjesBeste lezer,

Enige tijd geleden was ik verstrikt geraakt in de procedures aangaande de letselschade en de afwikkeling ervan. Een onderdeel van die procedures was het verzamelen van alle medische informatie. In dat kader haalde ik ook het dossier op bij de bedrijfsarts. Ik las de aantekeningen en de (bijgestelde) actieplannen waarbij het mij opviel dat in het eerste jaar meerdere malen was aangegeven dat 'patiënt het gevoel had de controle over haar leven te zijn verloren'. Heel verdrietig om te lezen, maar zeker ook heel erg waar. Voor mijn gevoel ‘werd ik geleefd‘. Na de aanrijding had ik opeens het labeltje 'patiënt' gekregen en mijn dagelijkse activiteiten waren daaraan gelinkt. Ik werkte een paar maanden helemaal niet, later kreeg ik een baantje om op te starten, uren uit te bouwen, et cetera. Dat was overigens heel fijn: me onder de mensen begeven, structuur in de dag aanbrengen en ergens worden verwacht. Dit leven zag er héél anders uit dan het leven vóór de aanrijding. Parallel aan deze grote verandering kwam het nieuws dat mijn vader erg ziek was. Dit tezamen zorgde voor een gevoel van boosheid, verdriet, machteloosheid en ja ... verlies van controle over mijn leven.

Als een derde mij deze situatie zou schetsen, zou ik dat gevoel van machteloosheid volkomen begrijpen. Echter, het voorstel kwam om mij antidepressiva voor te schrijven. Dit wees ik af. Ik heb destijds gezocht naar een natuurlijk alternatief, maar ik heb het vooral afgewezen omdat ik vond dat mijn gevoel heel verklaarbaar was door de situatie waarin ik verkeerde: ik had verdriet ... Vooral de zichtbare aftakeling van mijn vader geeft me nu, tijdens het schrijven, nóg een brok in mijn keel. Dat verdriet was gegrond en mocht ik voelen: ik stond op het punt afscheid te nemen van de man van wie ik het meest gehouden heb. Woede kwam in mij op, wie is die bedrijfsarts om dit te willen onderdrukken? En ja, het wás ook een chaos in mijn hoofd waardoor enige sturing en goede raad welkom was geweest. Maar ik had blind gevaren op het plan dat ik in samenspraak met de bedrijfsarts had gemaakt, of eerder: het plan waarmee ik had ingestemd, om stap voor stap de dingen weer op te pakken, vertrouwend op de beste uitkomst voor mij. Na dit voorstel veranderde er echter iets in mij.

Ik begreep dat ik te allen tijde de verantwoordelijkheid moet nemen voor mijn acties, voor hetgeen ik wil bereiken, voor dat wat ik onderneem of juist laat. Opeens was het heel duidelijk en helder. Ik moest de touwtjes zelf weer in handen nemen en het afwijzen van de antidepressiva heeft me dat doen realiseren. Ik moest zelf 'in charge' zijn, met initiatief komen binnen mijn mogelijkheden, beseffen dat ik degene ben die het recht heeft om beslissingen te nemen aangaande mijn leven en mijn welzijn.

Ik constateerde destijds dan ook hoe makkelijk het is om de verantwoordelijkheid bij een ander te leggen: 'De bedrijfsarts zegt dat ik dit of dat niet kan doen', 'De neuroloog vindt het onverantwoord om dit of dat te gaan doen', 'Bij het revalidatiecentrum ...', enzovoort. Hiermee maak je een ander verantwoordelijk voor de beslissingen die bepalend zijn voor jouw leven, jouw welzijn, jouw baan en kun je je erachter verschuilen. Een gesprekpartner met een kritische blik is dan ook uitgekletst wanneer je je verantwoordt met een beslissing die genomen is door een derde. Maar is dat wat je wil? Het vergt moed en kracht om voor jezelf op te komen en na te jagen waar je voor staat. Toch wil ik een ieder aanraden om voor deze weg te kiezen, je eigen route uit te stippelen en beslissingen te nemen waar je zelf achter staat. Uiteraard is hierbij advies en brainstormen van harte welkom, maar de uiteindelijke beslissing, die is voor jou!

Liefs,

Verena


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties