Verkeersagent

groei

Verkeersagent

Geplaatst op 18-09-2015  -  Categorie: Blog: Femke Lakerveld

Gebeurt het u ook wel eens dat er tegen u wordt gepraat alsof u een kleuter bent? Met zo'n hoog stemmetje en elk woord luid en duidelijk ge-ar-ti-cu-leerd? Het overkwam mij tijdens een ontmoeting met een nieuwe behandelaar. Terwijl ik er volgens mij helemaal niet uitzie als een kleuter, ook niet binnenkwam op een rode skippybal of iets anders deed dat naar het infantiele neigde.

De behandelaar (een ergotherapeut, maar ik denk niet dat dat er iets mee te maken heeft) bleek niet alleen gek op duidelijke taal, maar ook verzot op metaforen. Ik vermoed dat ze er alles aan wilde doen om te allen tijde door alle patiënten onder alle omstandigheden begrepen te worden, waarvoor mijn begrip. Van de weeromstuit werden mijn eigen zinnen ook steeds eenvoudiger. Als ons gesprek langer had geduurd zou ik waarschijnlijk om koekjes of mijn moeder jengelend het revalidatiecentrum hebben verlaten. Wat overigens helemaal geen slecht resultaat was geweest, gezien het feit dat ik doorgaans vermoeid, duizelig en met gevoelswaarde 'tien jaar ouder' op huis aanga.

Hoe dan ook; ik was nog niet bekomen van deze ietwat bevreemdende ontmoeting of ik zag haar binnen een week wéér. Ze bleek (o hemel ...) óók de begeleider te zijn van mijn 'whiplashcursus voor beginners', zoals ik die liefdevol noem. Een serie bijeenkomsten die onderdeel uitmaakt van mijn revalidatieprogramma, waarin wij whiplashpatiënten met elkaar whiplash-ervaringen kunnen uitwisselen ten behoeve van ons herstel. Nu is het voor de rest van mijn verhaal wel even handig als u weet dat het een politiebusje was dat mij en mijn gezin van de weg afreed en in feite dus de basis heeft gelegd voor mijn bezoeken aan een revalidatiecentrum. Na een voorstelronde begon de ergotherapeut haar verhaal waarin een voor mij onbekend orgaan, de ‘thalamus’, een hoofdrol kreeg. De thalamus, zo blijkt, is een belangrijke hersenkern en is in feite het verbindingsstation in de hersenen. 'Je kunt hem vergelijken met een verkeersagent', zei de ergotherapeut. 'De thalamus zorgt ervoor dat de informatiestroom tussen het perifere zenuwstelsel en de hogere lagen van de hersenen gecoördineerd worden. Deze verkeersagent is in feite een schakelstation voor allerlei informatie van zintuigen op weg naar de hersenschors.’ ‘De verkeersagent’ zo ging ze verder, ‘ vormt ook een onderdeel van circuits in de hersenen die betrokken zijn bij de sturing van beweging en emoties. Kortom: ga je te lang door, dan raakt je verkeersagent overbelast en neemt hij chaotische beslissingen.'

De ergotherapeut was duidelijk erg gehecht aan haar metafoor; ze nam geen zin in de mond of de verkeersagent ging er met z'n grote pet, armen over elkaar, wijdbeens middenin staan. Haar beeldspraak had ongetwijfeld succes geboekt bij alle cursisten vóór mij. Maar bij mij kwam haar verkeersagent vrijwel onmiddellijk in conflict met die andere agent: de veroorzaker van mijn ongeluk. De ergotherapeut was al bij een volgend onderwerp (‘De hypothalamus kun je vergelijken met Klaas Vaak', zei ze), maar mijn gedachten dwaalden af. Het beeld van de ene agent, laten we hem 'Good Cop' noemen, die met de andere, 'Bad Cop', enorm ruzie stond te maken, zette zich langzamerhand vast in mijn brein. Ze stonden te midden van een gigantische verkeerschaos tegen elkaar te schreeuwen en streden om de beste plek op het verkeersplein. Námen ze dan tenminste nog maar beslissingen; maar nee hoor, deze twee gezagdragers lieten alles in het honderd lopen, tot ver na het einde van de bijeenkomst.

Toen eenmaal de gemoederen in mijn hoofd waren gekalmeerd - een proces dat tegenwoordig een paar dagen duurt - kon ik er de humor van inzien. Op de openbare weg schiet ik weliswaar nog altijd in de stress als ik een politiebusje zie langsrijden, maar de onschuldige ironie van de verkeersagentmetafoor werkte uiteindelijk bevrijdend. Toch heb ik, toen de ergotherapeut in de tweede bijeenkomst vroeg om feedback op de vorige keer, haar míjn specifieke situatie maar even toegelicht. Want hoe groot is de kans dat je je van de sokken laat rijden door een politieagent en dat je vervolgens ‘zijn collega’ nodig hebt voor een spoedig herstel? Ze kon er gelukkig ook om lachen. Ik maakte meteen maar van de gelegenheid gebruik door te zeggen dat we dan wel whiplashpatiënten zijn, maar dat zóveel herhaling misschien toch niet nodig was. En dat als ik niet de enige was die dit vond, de onderwerpen misschien ietsepietsie sneller konden worden behandeld. Geen idee of dat in even goede aarde viel maar feit is dat de bijeenkomsten inmiddels aan tempo lijken te hebben gewonnen.

Sindsdien hebben de ergotherapeut en ik ook in de individuele gesprekken het niveau in volledige overeenstemming ietwat opgeschroefd. Dat de metaforen nog steeds welig tieren vind ik wel best. Sterker nog: vorige week had ik afgesproken met een vriendin en ze vroeg hoe het met me ging en hoe het nou precies zat met de cognitieve en neurologische implicaties van zo'n whiplash. Ik: ‘Nou, stel je een verkeersagent voor ...‘


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties