Vijf jaar terug

groei

Vijf jaar terug

Geplaatst op 27-08-2015  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

Beste lezer,

Een tijdje terug zag ik op het internet een video van een aantal studenten. Zij werkten aan een onderzoek en trokken eropuit om mensen te interviewen waarbij de opdracht als volgt luidde: Stel je eens voor dat je de klok terug kunt zetten. Laten we zeggen dat het nu vijf jaar geleden is. Wat zou je dan tegen de 'jongere ik' willen zeggen?.

Als ik mee zou doen aan dit interview, dan zou ik dus terugdenken aan waar ikzelf vijf jaar geleden was. Rewind ... Dan zou ik nu ruim anderhalf jaar bezig zijn met mijn herstel en had ik net pakweg negen maanden geleden mijn vader begraven. Het was een heel nare tijd, vol onzekerheden. In die tijd huilde ik veel en leefde ik in angst. Die angst bepaalde al mijn gedachten, kan ik achteraf constateren. Hoeveel slapeloze nachten heb ik gehad, me afvragend wat het leven voor mij in petto had op allerlei gebieden. Ik maakte me zorgen en ik had verdriet. Ik was bang voor de toekomst. Hoe zou die eruit zien? Hoe zou mijn moeder verder leven in afwezigheid van mijn vader? Hoe moest het nou met haar? Hoe kon ze de draad oppakken en wat kon ik voor haar doen? Veel, heel veel lag ik naar het plafond te staren ... Was daar het antwoord te vinden?

Ik had ook zorgen ten aanzien van mijn werksituatie. Hoe kon ik nou mijn werkuren opbouwen? Ik was na een paar uur werken alsmaar van slag. Hoe kon ik overzicht houden en vertrouwen op mijn capaciteiten? Zo grillig als mijn energieniveau was, zo onzeker maakte het me in mijn functioneren. Wat als ik iets anders moet gaan doen? Wat als de keuringsarts met een ander plan komt dan ik voor ogen had? Hoe zie ik mijn werktoekomst? Hoe zit het met mijn salaris? Ik moet mezelf wel onderhouden ... Wat gaat daarmee gebeuren?

Ik had verdriet en ik voelde me eenzaam. Heel eenzaam in mijn proces van herstel. Was er dan écht niemand die dezelfde klachten had? Was dít het? Aan begeleiding, tips en handvatten? Waarom was ik dan nog niet de oude als ik al het mogelijke deed om het wel te zijn? Wat als mijn geheugen voor altijd zo gammel blijft? Hoe kan ik nog mijn hobby's oppakken? En wie zijn mijn vrienden? Aan wie heb ik steun en wie trekt zich terug?

Ik was wanhopig op zoek naar antwoorden en naar mogelijkheden. Ik vroeg me af of het leven nog wel leuk kon zijn en of ik ooit weer heel hard zou kunnen lachen. Onbezorgd in het leven zou kunnen staan, aansluiting zou vinden bij mensen die mij liefde en warmte geven.

Je kunt wel raden dat al deze vragen, het staren naar het plafond, het huilen en het piekeren mij geen antwoorden hebben gebracht. Ze hebben me gek gemaakt, veel wanhoop en kopzorgen gegeven. Uiteindelijk zijn de antwoorden als vanzelf gekomen, in hun eigen tijd en stap voor stap. Wat zou ik tegen mijn jongere ik hebben gezegd? Geloof en vertrouw erop dat het goed komt ... one way or the other ... En ja, het leven is nog heel erg leuk! Tegenslagen, pijn en verdriet zijn er blijkbaar een onderdeel van. Wanneer je je midden in de storm bevindt is het een kwestie van vertrouwen hebben, en als de storm gaat liggen is het belangrijk om vooral volop te genieten van al het moois dat er is, al zijn het soms kleine dingen die lange tijd vanzelfsprekend leken.

Liefs, Verena


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties