What's in a name?

groei

What's in a name?

Geplaatst op 20-05-2017  -  Categorie: Blog: Verena Huitema

99fontsBeste lezer, 

Toen ik (intussen) acht jaar geleden een aanrijding kreeg, werd ik voor het eerst echt geconfronteerd met de medische wereld. Ik ontmoette specialisten waarvan ik nog nooit eerder had gehoord en kreeg een verwijzing naar een revalidatiecentrum ... Hùh? Daar ga je toch alleen maar heen als je er echt slecht aan toe bent? Ik zag toen nog niet goed in wat de impact van die aanrijding was en zou zijn op mijn leven. Dat terzijde, bij de neuroloog kreeg ik voor het eerst te horen dat mijn klachten vielen onder de noemer

NAH: niet aangeboren hersenletsel en dat ze deden vermoeden dat whiplash hier ook een rol speelde. Ik zat apathisch in de stoel tegenover 

de arts die tegen me zei: 'Ik kan bij jou niet snijden en niet plakken dus je bent bij mij aan het verkeerde adres'. In mijn beleving klonk 'niet aangeboren hersenletsel' best heftig ... En nú dan? 

Zoektocht 

Thuis aangekomen zocht ik op het internet wat NAH en whiplash precies allemaal inhielden. Mijn zoektocht was vooral gericht op: hoe kom ik ervan af? Én, wat doen de mensen die dit hebben om weer 'normaal' te worden?. Het googelen en het feit dat ik amper iets kon onthouden van hetgeen ik las verwarden mij: overal leken de symptomen hetzelfde. Concentratieproblemen, overgevoeligheid voor geluiden en licht, hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, (extreme) vermoeidheid, vergeetachtigheid, et cetera. Deze zoektocht leidde mij van pagina tot pagina en ik kwam erachter dat deze symptomen óók genoemd worden bij een hersenschudding, bij het postcommotioneel syndroom, bij traumatisch hersenletsel, bij WAD en bij SOLK. Er is een groep mensen die zich inzet om te onderzoeken en een nog veel grotere groep mensen die deze symptomen afdoet als ‘modeziekte’ of als iets dat 'tussen de oren zit'. 

En de oplossing? Die vond ik nergens. 

Behoefte aan duidelijkheid 

Ik was een heleboel benamingen rijker, maar nog steeds wist ik niet hoe ik van al die symptomen kon afkomen. Al gauw heb ik voor mezelf besloten om niet te veel te ‘hangen’ aan een benaming of diagnose en zo veel mogelijk mijn energie te 

investeren in een betere kwaliteit van leven, losstaand van de vraag in welke categorie mijn letsel viel. Uiteindelijk maakt het mij niet uit hoe 'het' heet wat ik heb ... Ik ben veel meer geïnteresseerd in manieren om ermee om te gaan en om mijn situatie te verbeteren. Tóch merk ik via mijn blog, via de besloten FB-groep en aan de vragen die ik krijg dat lotgenoten over het algemeen behoefte hebben aan erkenning, herkenning en een duidelijke diagnose. 

Enkele feiten 

Vooralsnog krijg je geen duidelijke diagnose en ook niet die gewenste (h)erkenning. Bizar eigenlijk als je nagaat dat er zo'n 15.000 tot 20.000 mensen per jaar betrokken raken bij een whiplashongeval (bron website WSN). Het zou toch heel interessant zijn om te ontrafelen hoe whiplash werkt? En vooral in het vinden van een oplossing voor dit syndroom? Nee, in plaats daarvan wordt artsen afgeraden om de term whiplash zelfs te gebruiken in verband met het slechte imago dat het met zich meebrengt (dat je er niet meer vanaf komt als je het hebt) en is de gebruikelijke term WAD (whiplash associated disorder) geworden. Ook zijn de richtlijnen van het KNGF (richtlijnen voor fysiotherapeuten) recentelijk aangepast waarbij whiplash is komen te vervallen en je voor informatie wordt verwezen naar de brochure 'nekpijn'. Zwitserland heeft de ogen gesloten voor whiplash (het bestaat daar simpelweg niet), terwijl Australië koploper is in onderzoek en het aanpassen van de richtlijnen om met whiplash om te gaan aan de hand van de resultaten. 

Noodzaak 

De moeilijkheid voor (h)erkenning ligt vooral in het feit dat er geen aantoonbare hersenbeschadiging is, terwijl er een klachtenpatroon ontstaat dat erop wijst dat er op cognitief niveau iets aan de hand is (meetbaar met een NPO). Dit naast de fysieke klachten. Een ander aspect dat meespeelt is dat wanneer je met meerdere personen in een auto zit en een botsing meemaakt, het niet absoluut waar is dat elke inzittende daar een whiplash aan overhoudt. Een specifiek behandelplan is er ook niet, waardoor het individu op zoek gaat naar datgene dat hem of haar helpt. Er is geen blauwdruk voor. Wat de één enorm helpt, kan bij de ander juist geen effect hebben. Er is veel meer onderzoek nodig om whiplash te begrijpen en tot een goede behandelmethode te komen ... een lange weg te gaan dus. 

Zelf zou ik ervoor kiezen om zo min mogelijk waarde te hechten aan allerlei benamingen en zo veel mogelijk op zoek gaan naar dat wat voor jou werkt om van de klachten af te komen of ermee om te gaan. Succes! 

 

Verena


 

Vraag het ons

Heeft u vragen over whiplash of over het lidmaatschap, lees op onze contactpagina hoe u ons kunt bereiken. 

Contact opnemen

 
 

Word lid

Leden van de Whiplash Stichting ontvangen waardevolle informatie, ondersteuning en kunnen gebruik maken van de ledenvoordelen. 

Lees meer over het lidmaatschap

 

Word vrijwilliger

Als vrijwilliger hoeft u zelf niet per se een whiplash te hebben. Iedereen die kennis en ervaring wil inbrengen is welkom. 

Lees hoe u kunt bijdragen

Steun ons

Draagt u de Whiplash Stichting een warm hart toe? Steun ons dan via een donatie, de Vriendenloterij of met een gebruikte cartridge.

Lees meer over donaties